KENDİNE YUVA OLMAK

“Ama ya daha derinlerde hissedebileceğimiz bambaşka bir yuva varsa?”  

Bu dünyaya geldiğimizde içimizde varlığını güçlü bir şekilde hissettiren sağlıklı bir iç ses vardı. Açken, korkarken, ihtiyaç duyarken o sağlıklı iç ses avazı çıktığı kadar bağırıyordu:  “Beni duy! Bana bak! Ben buradayım! Bunu istiyorum, bunu istemiyorum. Bunu sevmedim. Bunu yapabilirim. Bunu yapmak istemiyorum. Bu zor benim için. Bu benim ihtiyacım!”  Zamanla bu sağlıklı iç ses eski gücünü kaybetmeye başladı. Biz onu duyamadıkça o da kendini küçülmüş buldu. Halen vardı ama duyulamayacak kadar derinlere gömüldü.  O kadar ki biz böyle bir sesin varlığını unutmaya başladık.  

Peki nasıl oldu bu? 

Yaşamın ilk yıllarında, kim olduğumuzu anlamak için bakım verenlerimizin gözlerine baktık. Onların doğruları bizim doğrularımız oldu. Onlar ne derse, bizim için oydu doğru. Yaşamın ilk yılları oldukça muhtacız bir ötekine. Ne çetin, ne zorlu ama! Gözlerimizi dünyaya açtığımızda, bizi saran bir sıcaklık aradık. Bir çift göz, bir ses, bir dokunuş… “Buradayım, güvendesin.” diyen bir varlık. Ama ya gerçekten güvende miydik? Binbir endişe ile düşündük: 

Eğer bunlar olacaksa, korkacak bir şey yoktu. Ama ya olmadıysa? O zaman dünya, kaygan bir zemin gibi gelir insana. Bir bakarsın orada, bir bakarsın yok. Bazen çok sevmişler, bazen görmezden gelmişlerse, bazen yakın, bazen uzak olmuşlarsa… Bağlanmak da zorlaşır(Bkz: Duygusal Yoksunluk Şeması).Biz hayatı anlamlandırmaya çalıştıkça zaman hızla geçiyordu ve gelişim böyle bir şeydi; an be an devam ediyordu. Bağlandık, bağlanamadık derken adım atmaya başladık bile. “İki adım attım” derken, “Dur, dur, düşeceksin!” dediler. Ya da bazılarımızı arkadan ittirdiler, belki de daha hızlı yürüyelim istediler.Biz de fark etmeden, zamanla habire “Ne zaman koşarız? sorusuna odaklandık. En iyisi olmak için… (Bkz: Yüksek Standartlar Şeması). Zamanla keşfe çıktık, bazı seslere anlamlar vererek bıcır bıcır konuşmaya başladık. Tam “Bunu severim, bunu sevmem”derken oradan çıktı bir öteki: “Ayıp ama, sevmesen de belli etmeyeceksin.” “Hissettiğini belli etme.” “Üzüldüğünde ağlama.” “Birisi yanlış bir şey yaptığında öfkelenme.” “İncinebilir ya da gerçek olma.” “Sadece bizim senden istediğimizi ol.” Ne yargı ama! 

O dönem de sustuk, sırf başkaları üzülmesin, kırılmasın diye kendimizden ödün vermeye başladık.Kendimizi ifade etmek yerine, “Hayır” demek yerine, “Boş ver, sorun değil.”diyerek sustuk (Bkz: Boyun Eğicilik Şeması). Biz “biz” olmakta sustukça, içimizde var olan o sağlıklı iç ses, kısık bir fısıltıya dönüşüyordu gittikçe. Zamanla fark ettik ki, içimizde var olan o güçlü sağlıklı iç ses giderek daha da kısılıyor. Ve böyle böyle, bir gün uyandığımızda, kendi isteklerimizi unutmuş, ihtiyaçlarımızı yok saymış ve hatta neyi sevip neyi sevmediğimizi bile hatırlamaz hale gelmiş bulduk kendimizi.  

Peki sonra ne oldu? 

Sonra, içimizde bir boşluk hissetmeye başladık. Yuva diye sandığımız ötekilerin insafında bir oraya bir buraya giderken “Neden böyleyim?” diye sorduk. Neden mutsuzum? Her şeyim var benim. Her şey(!)…  Ama kendi içimize döndüğümüzde, bir sığınak bulamadık. Dört duvara sığamadık. Bir öteki ol(a)madığında kaldık tek başımıza. Nereye sığınacaktık?  Yuvamız neresi? Ah! Bir ses işittik içimizden.  Tanıdık ama çok kısık…  Ama yaşıyor!  “Ben! Duy beni!” Peki ama sen kimsin?